sirish

s-r-88.10.25

S-R-88.10.25

شبانه خانه دلم را ترک کردی

و من همچنان تاریکی شبها را

با یاد تو ....

و  در جستجوی تو طی میکنم...

شاید پیدایت کردم....!!!

                                                S-R

ترادرگاه ودر بي گاه خواندم

 ترا درراه ودر بي راه خواندم

نيامد از تو آوازي،مبادا

 که من اين قصه راگمراه خواندم

 ترا در بندودرپرواز خواندم

 ترا در آخروآغازخواندم

نيامد از تو آوازي،مبادا

که من بيهوده اين را باز خواندم؟

             جاده....

             چشمان بی فروغم طولانی بودن

              این جاده بی انتها را....

              باور ندارد.....!!!

                       و شانه های نحیفم تاب وتحمل  

                بار سنگینِِ«جدایی»را....!!!

            خسته ام....

                          خسته از «انتظار»...

          پاهایم ناتوان و دست هایم خالیست

          اما شاید.....

          با این همه نا توانی

         بتوانم به «وصال» تو برسم...... 

مرا اينگونه باور کن .. کمي تنها .. کمي بي کس                                                                         ... کمي از يادها رفته .. خدا هم ترک ما کرده .. خدا ديگر کجا رفته ؟؟؟؟؟؟؟؟

توکجايی که مرا دريابی…

من در اين پيله تنهايی خود تنهايم..!!!

تو کجايی که مرا دريابی…

من در اين شامگه مست وخراب مثل يک رويايم..!!!

تو کجايی که مرا در يابی…

و کشانی تو مرا تا به ابد نزد خودت…

و نشانی تو مرادر ره پر شور شقايق…

و شوم مست چنان در بر چشمان خلايق

يا شوم گمشده ايی در پس تلخی حقايق….

تا که باشم لايق...!!

تو کجايی که مرا در يابی…؟؟!!!

                                                ) 1/8/88   (Sara.R                                    

تحمل اندوه از گدایی شادی راحت تر است.............

بهتر است انسان بمیرد تا به گدایی زندگی بر خیزد.......

باران خواندند.....

ولی خدا با کودکی بود که

چکمه هایش سوراخ بود.......

سرد سرد                

تواتاق تنهای تنهام              مگه من چی کم گذاشتم                 نباشی دیوونه میشم

همیشه توفکر ورویام            غیراینکه تو رو خواستم                    ولی ای مجنون ظالم

تو رو تویادم میارم                تنهایی واسم یه درده                      تو نذاشتی واسه من

بعدشم آروم ندارم               آخه این روزای آخر                           حتی یه چشمای سالم

تونبودی اون شب سرد        بی تو قلبم تو نبرده                         که بخوام صورت ماهت  

میون غصه ها ودرد             آرزوم بود که همیشه                       یا که اون چشم سیاهت

تو رو من آرزوداشتم            تو رو تو رویا نبینم                           رو به یاد خود بیارم

ولی حیف تو رو نداشتم      بلکه مثل همه عشاق                    تا که اینقد کم نیارم

گفتی که با من میمونی     روی پاهات بنشینم                        ولی من اینو میدونم

دردامو هم می سوزونی     من میخام همیشه هرجا                دل شکستن شده آسون

توکه میگفتی همیشه        توباشی بامن کنارم                       واسه این عشاق ظالم

زندگی بی تونمیشه          توی لحظه های پر درد                     همینم شده یه قانون

عشق من حالاچه جورشد   تو بشی یاور و یارم                        کار دنیا رو ببین باز

که دلت این همه دورشد      لیلی بی مجنون نمیشه                 نمی بینن اون همه ناز

عکستم ازم گرفتی            اما تو رفتی و لیلی                         واسه عاشقای تنها

رفتی وتنهام گذاشتی        دلشو شکوندی خیلی                     زندگی شده سه تا راز

توی ناباوری شب              آخه مجنونا عزیزن                           راز دلبستگی وبعد

من ویک سینه پر درد        درداشونو واسه لیلی                        دل شکستنای پر درد

چی میشد آخه عزیزم       وتو قلب اون می ریزن                       بعدشم تنهایی و مرگ

دوتامون باهم می موندیم   من که گفتم لیلی ات میشم                  و مرگ پایان تنهاییست........!!!!

آسمان شب بی حوصله ام بارانیست

هیچ کس تلخی لبخند مرادرک نکرد

های های دل دیوانه من پنهانیست

.

.

.

.

.فاصله...

بی قرار توام و در د لتنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من وتو فاصله هاست....

دردلت یک ذره جا میخاستم

چون غریبی ساده وبی ادعا

مثل تو یک آشنا میخواستم

آمدی اما به وقت رفتنت

ماندنت را ازخدا میخواستم

من برای اشکهایم بعدتو

قدر یک دریاچه جا میخواستم........

وقتی بفهمی برای کسی که تمام زندگیت هست یه تجربه بودی............!!!!!!!!!!

شاید اینه سهم من ازاین زمونه........

شاید گریه های شبونم جای شادیمو گرفته.........

شاید دعا کردن برای توجای بقیه آرزوهاموگرفته..........

شاید اونقدر تو سراب چشمای توپرسه زدم که دیگه برام توسراب زندگی جایی نمونده........

سکوتی میکنم سنگین تر از فریاد.............